Nauki Ammy

Guru

Czytając życiorysy wielkich Świętych i duchowych poszukiwaczy zauważymy, że dla wielu z nich słowo „Guru” oznacza summum bonum duchowych osiągnięć oraz odpowiedzialną za to duchową łaskę. Nie trudno dostrzec, dlaczego Guru wzbudza tak bezgraniczne oddanie i poświęcenie w życiu aspiranta duchowego. Tylko poprzez nieustanne prowadzenie i przewodnictwo oraz podporę i wsparcie Guru, poszukiwacz duchowy jest w stanie przedrzeć się przez zasłonę Maji (Iluzji).

Niełatwo jest znaleźć wierne tłumaczenie, które w pełni odda znaczenie słowa „Guru”. Mimo, że było ono często niedoskonale tłumaczone jako „nauczyciel” lub „aczarja”, rzeczywista doniosłość i sens tego słowa zdecydowanie różni się od tak ograniczonej interpretacji. Guru Gita opisuje znaczenie słowa „Guru” w następujący sposób: „Sylaba ‚Gu’ oznacza ciemność, a sylaba ‚Ru’ ma oznaczać światło.

 

Nie ulega wątpliwości, że Guru jest w istocie Najwyższą Wiedzą, która rozprasza ciemność ignorancji. ‚Gu’ reprezentuje takie pryncypia jak Maja, a ‚Ru’ jest Najwyższą Wiedzą, która niszczy tę Maję. Sylaba ‚Ru’ jest tym, co nie posiada formy. Mówi się, że Guru jest tym, który obdarza stanem poza wszelkimi atrybutami i formą. „Rabindranath Tagore podaje bardzo piękne wyjaśnienie słowa „Guru”. Mówi on, że ucieleśniona dusza, czyli Jiva, wędruje przez tysiące narodzin w różnych ciałach, w poszukiwaniu sposobu osiągnięcia swego własnego, prawdziwego stanu wiecznej Najwyższej Jaźni. Poprzez swe zmagania osiąga kolejno coraz wyższy poziom ewolucji. W końcu, na pewnym etapie, z powodu intensywności pragnienia osiągnięcia swego celu doskonałości, wydarza się cud – wewnętrzna dusza człowieka, która kierowała go ku jego prawdziwej naturze, oddziela się i przybierając formę prowadzi go do celu.

W naszej tradycji taki przewodnik jest znany pod postacią Guru. Na podstawie tego przepięknego wyjaśnienia możemy zrozumieć, kim jest Guru dla poszukiwacza duchowego. Guru jest nikim innym, jak tylko naszą własną prawdziwą Jaźnią, która przybyła, aby skierować nasze kroki ku Urzeczywistnieniu. Guru dogłębnie zna ucznia i zaleca taką sadhanę (praktyki duchowe), jakie będą dokładnie odpowiadać jego temperamentowi. Z troskliwą i czułą opieką oraz dbałością matki, Guru kreuje wszystkie sytuacje i okoliczności niezbędne do rozwoju poszukiwacza duchowego. Mówi się, że Guru jest bardziej współczujący niż sam Bóg. Dlatego, że Guru, który zrealizował Boga w sobie i żyje w nieprzerwanej komunii z Najwyższą Prawdą, z powodu współczucia dla świata decyduje się narodzić w tym świecie i prowadzić nas do celu.

Guru

Darem Indii dla świata jest jej kultura Samorealizacji, jej wizja wzniesienia człowieka na wyżyny Boskiej Świadomości. Współczesne społeczeństwo, rozczarowane pustą majestatycznością materializmu, zwraca się ku wiecznym filozofiom Wschodu, poszukując w nich schronienia oraz wskazówek, które mogłyby je poprowadzić. Od starożytnych czasów aż do dnia dzisiejszego nieprzerwany szereg dusz, które zrealizowały Boga w sobie, rodzi się w Indiach, aby prowadzić poszukiwaczy Prawdy do celu.

Nie jest zaskakującym fakt, że niektóre osoby poszukujące siebie, wdziały szaty oświeconych mistrzów, wykorzystując to, że tak wielu pragnie znaleźć duchowego przewodnika. Zachód ucierpiał w znacznym stopniu z powodu tego oszustwa i rozwinął w sobie paranoję w stosunku do „guru”. Z powodu kilku szarlatanów nie musimy tracić wiary w to, że autentyczni Mistrzowie istnieją. Czy zaprzestajemy poszukiwań lekarza z dobrą reputacją, który uwolni nas od choroby, tylko dlatego, że niektórzy szarlatani praktykują medycynę?

Ammo, możemy zapytać: „Dlaczego potrzebujemy duchowego przewodnika?”, „Czy przeczytawszy kilka książek, nie mogę sam podróżować na ścieżce duchowej?”. Jeśli ktoś pragnie zostać lekarzem, musi studiować według instrukcji uczonych profesorów. Nawet po uzyskaniu dyplomu szkoły medycznej, osoba ta odbywa staż w szpitalu, prowadzona przez praktykujących lekarzy. Spędzamy wiele lat, aby zrealizować nasze marzenie zostania lekarzem. Co w takim razie z aspiracją realizacji Najwyższej Prawdy? Jeśli pragniemy duchowej mądrości, musimy odnaleźć prawdziwych duchowych Mistrzów, którzy studiowali, praktykowali i doświadczyli Prawdy.

Co odróżnia prawdziwego nauczyciela od oszusta? W obecności Oświeconej Istoty, czuje się namacalną aurę miłości i spokoju. Możemy zaobserwować, że wszyscy są traktowani w równy sposób bez względu na status czy fortunę, religię czy rasę, przez tego, który jest zanurzony w Boskości. Każde słowo i czyn prawdziwego Mistrza służy temu, by przebudzić ludzi duchowo. Nie istnieje żaden ślad ego lub egoizmu u Mahatmy, który z otwartymi ramionami przyjmuje wszystkich i służy wszystkim.

Prawdziwy Guru nie może być poznany przez intelekt; Satguru jest ponad wszelką logiką i rozsądkiem, ponieważ jest doświadczeniem, przeżyciem. Satguru nie może być poznany przez intelektualną gimnastykę, jest rozpoznawany spontanicznie przez ludzi o czystych sercach. Rozpoznać można tylko to, co kiedyś już zostało poznane, a Satguru zdaje się być nowym zdarzeniem, doświadczeniem w naszym życiu, więc jak to się dzieje, że go rozpoznajemy? Satguru jest rozpoznany, ponieważ prawdziwy nauczyciel nie jest nikim innym, jak tylko naszą prawdziwą jaźnią, naszą wrodzoną naturą. Guru jest prawdziwie poznany tylko wtedy, gdy sam uczeń wznosi się ponad narzucone sobie ograniczenia indywidualności łącząc się z Jaźnią, która nie jest niczym innym jak tylko Guru.

Iswaro gururatmeti moorti bheda vibhagine |
Vyomavat vyapta dehaya tasmai Sri Gurave namah. ||

To samo pryncypium jest znane jako Ishwara, jako Guru lub jako Atma (Jaźń) – nie ma żadnej różnicy między tymi trzema; różnica, jeśli jakakolwiek jest postrzegana, wynika z naszej zmąconej percepcji. Widzimy Guru, Boga lub Jaźń takimi, jakimi sami jesteśmy. Jeśli podejdziemy do oceanu z kubkiem, wówczas uzyskamy kubek pełen wody; im większe naczynie, tym więcej jesteśmy w stanie unieść. Nie ma sensu obwiniać oceanu za to, co mamy.

Amma na temat Guru

Satsang i duchowe książki mają moc zwrócenia naszych umysłów ku dobrym myślom. Jednakże samo to nie pomoże nam w posuwaniu się naprzód pewnym i stałym krokiem. Lekarz pierwszego kontaktu zbada pacjenta i przepisze lekarstwo. Ale jeśli wymagana jest operacja, pacjent musi udać się do chirurga. Podobnie, aby oczyścić nasze umysły z nagromadzonych nieczystości i móc kroczyć naprzód zmierzając do ostatecznego celu, musimy przyjąć schronienie w Guru.

Pytanie: Czy ślepe podążanie za Guru nie jest formą niewolnictwa?
Amma: Mój synu, aby poznać Prawdę, musimy pozbyć się poczucia ‚ja’. Trudno to osiągnąć praktykując sadhanę wyłącznie samemu. Aby wyeliminować ego, podjęcie duchowej praktyki pod przewodnictwem Guru jest niezbędne. Kiedy kłaniamy się przed Guru, nie kłaniamy się przed tą osobą, ale przed ideałem uosobionym w Nim. Robimy to w tym celu, byśmy również mogli osiągnąć Jego poziom.

Wznieść się możemy wyłącznie dzięki pokorze. Nasiono zawiera w sobie drzewo, ale jeśli zadowala się leżeniem gdzieś tam w spichlerzu, zostanie zjedzone przez myszy. Jedynie będąc w ziemi, ziarno odkryje swoją prawdziwą formę. Kiedy naciśniesz guzik, parasol się otworzy; tylko wówczas jest on w stanie ochronić cię przed deszczem.

Ponieważ respektowaliśmy i byliśmy posłuszni naszym rodzicom, starszym i nauczycielom, wzrastaliśmy i zdobyliśmy wiedzę. Wykształcili oni w nas dobre cechy i dobre zachowanie. Na tej samej zasadzie, posłuszeństwo wobec Guru wynosi ucznia na bardziej ekspansywny, wyższy poziom.
Po to, aby później stać się królem królów, uczeń odgrywa teraz rolę służącego. Ustawiamy ogrodzenie dookoła małego drzewka mango, podlewamy je i hodujemy, by potem móc otrzymać słodkie owoce. Uczeń oddaje cześć Guru i jest mu posłuszny, aby dojść do Prawdy, którą Guru reprezentuje.

Kiedy jesteśmy na pokładzie samolotu, prosi się nas o zapięcie pasów – nie po to, aby zamanifestować władzę załogi nad nami, ale dla naszego własnego bezpieczeństwa. W ten sam sposób Guru prosi ucznia o przestrzeganie określonych reguł i praktykowanie powściągliwości, jedynie w celu wydźwignięcia go. Robi to tylko po to, by ochronić ucznia przed niebezpieczeństwem, które może mu się przytrafić. Guru wie, że kierowane przez ego impulsy ucznia są niebezpieczne dla niego i dla innych. Droga jest przeznaczona dla użytku pojazdów, ale jeśli prowadzisz samochód, jak ci się żywnie podoba, na pewno będą miały miejsce wypadki.

Dlatego też wymaga się od nas przestrzegania kodeksu drogowego. Czy nie jesteśmy posłuszni policjantowi, który kieruje ruchem na skrzyżowaniu? Dzięki temu zapobiegamy wielu wypadkom.

Kiedy nasze poczucie ‚ja’ i ‚moje’ są bliskie zniszczeniu nas samych, ratuje nas podążanie za poradą Satguru. Daje on nam odpowiednie szkolenie potrzebne do uniknięcia takich okoliczności w późniejszym czasie. Sama bliskość Guru daje nam siłę.

Guru jest wcieleniem bezinteresowności. Jesteśmy w stanie nauczyć się czym jest prawda, dharma (prawość), wyrzeczenie i miłość, ponieważ Guru jest żywym wcieleniem tych cech. Guru jest samym życiem tych cech. Kiedy jesteśmy posłuszni i naśladujemy go, cechy te zostają zakorzenione w nas samych. Posłuszeństwo wobec Guru nie jest formą niewolnictwa. Guru ma na celu jedynie bezpieczeństwo ucznia. On dokładnie i wiernie wskazuje nam drogę. Prawdziwy Guru nigdy nie spogląda na ucznia jak na swego niewolnika. Guru jest przepełniony miłością do ucznia. Pragnie, aby uczniowi się powiodło, nawet jeśli oznacza to trudności i dyskomfort dla niego samego. Prawdziwy Guru jest doprawdy jak matka.

Guru i Bóg są w każdym z nas, ale na początku zewnętrzny Guru jest niezbędny. Przekroczywszy pewien etap, możemy pojąć podstawowe prawa i zasady, ucząc się od każdej sytuacji i w ten sposób czynić postępy. Zanim chłopiec stanie się świadomy swego celu, uczy się zadanych lekcji z lęku przed swymi rodzicami i nauczycielami. W momencie, gdy staje się świadom swego celu, uczy się z własnej woli i inicjatywy, zrzekając się snu i rozrywek, takich jak chodzenie do kina. Lęk i poszanowanie w stosunku do rodziców, które odczuwał do tego czasu, nie były słabością. Dzieci, kiedy zaświta w was świadomość Celu, wewnętrzny aspekt Guru również zostanie przebudzony.

Pytanie: Ammo, kto jest ważniejszy, Bóg czy Guru?
Amma: W zasadzie Bóg i Guru są tym samym. Ale możemy powiedzieć, że Guru jest wyżej od Boga. Łaska Guru jest czymś wyjątkowym. Guru może, jeśli tylko zechce, usunąć konsekwencje niezadowolenia Boga. Ale nawet sam Bóg nie może wymazać grzechu, który wynika ze zhańbienia Guru.

Kiedy zrealizujesz Boga w sobie, możesz powiedzieć, że ty i Bóg stanowicie jedność. Ale nawet wówczas nie możesz powiedzieć, że jesteś tym samym co twój Guru. To Guru dał uczniowi inicjację mantry, która doprowadziła do Samorealizacji. To ścieżka wskazana przez Guru doprowadziła ucznia do celu. Guru zawsze będzie posiadał ten szczególny status. Nawet po zrealizowaniu Prawdy, uczeń będzie stał przed Guru z wielką pokorą.

Poddanie się Guru

Uczeń modlący się do Guru Prawdziwy shishya (uczeń) postrzega swego Guru jako samego Boga. Guru Gita wyjaśnia, że oddanie, poświęcenie się Guru jest jedną z najwyższych zalet poszukiwacza duchowego i nie może być osiągnięte przez tych, których umysły są zanieczyszczone lub do tego niezdolne. Shishya jest chroniony przez swego Guru przed wszelkimi niebezpieczeństwami, w obliczu których może się znaleźć, zarówno w swoim życiu materialnym, jak i duchowym. Powiedziane jest, że nawet jeśli Bóg będzie się gniewał na daną osobę, Guru może ją uratować, ale jeśli Guru jest niezadowolony z kogoś, wówczas nawet sam Bóg nie może go ochronić. Jednak wielkość Guru jest tak ogromna, że nigdy nie traci on cierpliwości w stosunku do błądzącego ucznia. Wzajemny związek pomiędzy Guru i shishya jest najbardziej wyjątkowym ze wszystkich związków międzyludzkich. Jego piękno musi być doświadczone, aby mogło być zrozumiane. Shishya powinien mieć niezachwiane oddanie i poświęcenie oraz niezachwianą wiarę w Guru. Uświadomiwszy sobie, że Guru robi wszystko dla dobra ucznia, poszukiwacz duchowy powinien starać się rozwijać i kultywować w sobie całkowite posłuszeństwo wobec Guru. Powinien całkowicie poddać się i służyć z pokorą oraz poświęceniem u stóp swego Guru. Na takiego ucznia Łaska Guru spłynie spontanicznie. Uczeń nie powinien nigdy krytykować swego Guru. Powiedziane jest, że głęboka wiara, którą uczeń ma w stosunku do swego Guru, sama w sobie pomoże mu osiągnąć cel.

Współczucie Guru

Guru, nawet bardziej niż sam uczeń, pełen jest zapału w kwestii oświecenia ucznia. Guru pracuje niestrudzenie, aby pomóc shishya przezwyciężyć jego ego i osiągnąć wolność. Dlatego też shishya jest niezmiernie wdzięczny i na zawsze zobowiązany w stosunku do swojego Guru za poprowadzenie go do celu. Święte pisma mówią, że kiedy ktoś zrealizuje Najwyższą Prawdę, uświadamia sobie również, że on i Bóg stanowią jedność. Ale nawet wówczas uczeń nie może w żadnym razie powiedzieć, że on i jego Guru są jednością. Nawet dla urzeczywistnionej duszy jej Guru pozostanie zawsze większą wspaniałością niż ona sama. Shishya otwiera się na Łaskę Guru wtedy, kiedy całkowicie podda się Guru. Takie poddanie siebie oznacza, że shishya nie ma woli innej, niż wola jego Mistrza. Jego jedynym pragnieniem jest zadowolić swego Guru poprzez swoje myśli, działania i mowę. Szczerze oddany uczeń służy swemu Guru z głęboką wiarą, pokorą i bezwarunkowym posłuszeństwem wobec Jego życzeń i pragnień.

Znaczenie (istota) Guru

Wedy i Śastry oznajmiają, że osiągnięcie przez kogokolwiek Samorealizacji bez pomocy Satguru jest niemożliwe.

W Bhagavad Gita, Pan Kriszna zaleca Arjunie: Ardżuna modlącemuy się do Kriszny

Tadviddhi pranipatena pariprashnena sevaya
Upadekshayanti te jnanam jnaninah tattva-darshinah.

„Jeśli pragniesz poznać prawdę o Paramatmanie, musisz szukać takich Mistrzów, którzy sami są świadomi tej prawdy.

Ucz się od nich, poddając się im w oddanej służbie i zadając odpowiednie pytania. W ten sposób poznasz Prawdę Najwyższą.”

Nawet jeśli w drodze pełnej determinacji oraz bezwzględnego badania siebie lub nabożnych praktyk poszukiwacz duchowy osiągnie wizję Boga, to ostateczne osiągnięcie realizacji Boga jako naszej własnej Jaśni i jako Jaśni obecnej we wszystkich istotach może być dokonane tylko poprzez łaskę Satguru. Tylko ci, w których przebudził się wewnętrzny Guru, dzięki ich przeszłym

samskarom (ukrytym odziedziczonym tendencjom), mogą dostąpić realizacji Boga w sobie bez pomocy Guru. Obrazuje to historia Namdev’a, wielkiego świętego z Maharasztry (stan w środkowo-zachodniej części Indii).

Namdev już w dzieciństwie miewał widzenia Boga i zwykł uważać Pana za swego własnego przyjaciela. Był w stanie widzieć i swobodnie rozmawiać ze swoim ukochanym Vitthalem. Gdy wyrósł na młodzieńca, jego przepełniony radością stan oddania Panu sprawiał, że ludzie traktowali go jako świętego. Stopniowo robił się egoistyczny, choć jednocześnie nie był tego świadomy.

I tak pewnego dnia, ku jego zdziwieniu, jego ukochany Pan poprosił go, aby udał się na religijny festiwal w pobliskiej wiosce. Kiedy Namdev przybył na miejsce, zastał zgromadzenie ludzi, w tym wielkiego świętego Jnaneshwar’a, jego braci i siostry oraz wielu znakomitych Mahatmów, z których wszyscy byli Zrealizowanymi duszami. Nikt nie rozpoznał, ani nie zwracał najmniejszej uwagi na Namdev’a, a on zajął swoje miejsce w tłumie.

Kiedy już wszyscy usiedli, Jnaneshwar poprosił innego świętego Gora Kumbhar’a, który był garncarzem z zawodu, aby sprawdził i zobaczył czy „garnki” tu zgromadzone są „wypieczone”, czy też nie. Tak więc Gora Kumbhar pukał lekko swoją laską głowę każdej osoby na zgromadzeniu. Wszyscy siedzieli w bezruchu, oprócz Namdev’a. Kiedy Gora podszedł do niego i puknął go laską, Namdev wstał na równe nogi i krzyknął ze złością:

– Jak śmiesz stukać mnie tą laską? Czy nie wiesz, kim jestem?
Usłyszawszy to Gora obrócił się i rzekł do Jnaneshwar’a: – Wszystkie są wypieczone, oprócz tego jednego.
Całe zgromadzenie wybuchło śmiechem, a Namdev poczuł się okropnie poniżony i upokorzony.
Następnie Muktabai, siostra Jnaneshwar’a, wystąpiła naprzód i zwróciła się do Namdev’a: – Jak ktoś, kto nie ma Guru, może uczestniczyć w tym zgromadzeniu świętych?
Namdev po cichu opuścił miejsce zgromadzenia i wrócił do swego pana Vitthala.
– O, Panie – zapytał – Jak mogłeś pozwolić na to, żebym został tak znieważony?
Pan odpowiedział: – Namdevie, jesteś bardzo drogi memu sercu, ale prawdą jest, że człowiek może osiągnąć perfekcję wyłącznie przez Łaskę Guru.

Następnie Pan pokierował Namdev’a do Vishobha Kechar’a, prawdziwego Mistrza, dzięki którego łasce osiągnął on oświecenie… tak przynajmniej opowiada historia.
Widać więc, że bez dotyku łaski Satguru, nawet przepełniony radością stan wizji Boga nie owocuje w postaci prawdziwej realizacji.

Przesłanie Ammy na Guru Purnima

5 lipiec 2001

„Drogie Dzieci,
wszystkie moje dzieci powinny dziś świętować Guru Purnima. Czyż nie celebrowaliście podobnego święta Guru Purnima w zeszłym roku? Od tamtego dnia do dziś niewątpliwie pojawiło się wiele lekcji do przemyślenia i do przyswojenia. Było też wystarczająco dużo czasu na dokonanie tego. W księdze życia jest niezliczona ilość lekcji, które nigdy nie mogą być wyczerpane. „Czy dobrze nauczyłam się lekcji, których miałam zadanie się nauczyć? Czy wiem wszystko, co mam wiedzieć?” Guru Purnima przypomina nam, aby dokonać takiego wglądu, zadać sobie takie pytania i odpowiedzieć na nie.

Guru jest wcieleniem wszelkiej wiedzy zawartej w wielkiej księdze życia. Relacja Guru-shishya (Mistrz-uczeń) jest strumieniem, w którym mieszają się głębia tej wiedzy i słodycz miłości.

„Uczeń odbywa podróż w poszukiwaniu Najwyższej Wiedzy. Podczas gdy Satguru (Mistrz, który osiągnął Samorealizację) ukończył już tę podróż, jest pogodny i spokojny, pozostając w siedzibie Jaźni. On lub Ona są świadomi, że ich ukochany uczeń może osłabnąć, zachwiać się i potknąć, przytłoczony wyzwaniami rzucanymi przez umysł oraz okolicznościami poddającymi go różnym testom.

 

Aby temu zapobiec, Guru zsyła na ucznia promienie bezwarunkowej miłości i bezprzyczynowego współczucia, ponieważ Guru kocha ucznia tak, jak swoje własne dziecko. Trzymając swego syna lub córkę za rękę, Guru prowadzi ich na drodze, oferując zarówno wsparcie, jak i ochronę. Umysł nie jest wystarczający do tego, aby ocenić, ani też nie jest zdolny zmierzyć głębi relacji Guru-shishya. Potrzebne jest do tego nieskalane serce.

Dzieci, Amma zawsze mówi, że chwila teraźniejsza jest najważniejsza. A to dlatego, że relacja Guru-shishya może zostać utwierdzona tylko tu i teraz, w chwili teraźniejszej. Piękno Jaźni i najwyższej miłości emanującej z majestatycznej obecności Guru są dostępne tylko tu i teraz. Guru Purnima wyraża tęsknotę umysłu, który pragnie napoić się tym pięknem i miłością.

Tak jak promienistość księżyca w pełni przemienia noc w dzień, tak obecność Guru rozprasza ciemność wewnątrz serca ucznia. Guru wznosi ucznia do stanu najwyższej błogości, dając mu siłę i zdolność rozróżniania, potrzebne do wzniesienia się ponad ograniczenia umysłu. Natomiast uczeń, rozumiejąc nieskończone współczucie Guru, ofiaruje siebie całkowicie u stóp Mistrza w absolutnej wdzięczności, wiedząc, że nigdy nie będzie w stanie spłacić długu zaciągniętego u Mistrza. Guru Purnima symbolizuje tę wzruszającą i przejmującą serce relację.

Uczeń, który całkowicie poddał siebie, myśli: Jestem niczym, jestem nikim. Ty jesteś wszystkim. Poczucie bycia uczniem budzi się w tym, który przyjmuje taką postawę pokory, a Łaska Guru płynie do niego. Niechaj moje dzieci rozwiną w sobie dojrzałość umysłu oraz pokorę, aby zasłużyć i otrzymać tę Łaskę.”

Pozostałe nauki Ammy